Een rouwende vriend steunen als je ver weg bent

Het ergste gevoel wanneer de vader van een goede vriend overlijdt en jij in een ander land zit, is machteloosheid. Niet kunnen omhelzen, niet naar de uitvaart kunnen, geen eten kunnen langsbrengen. Maar steunen op afstand kan wél — en het wordt gevoeld.

Het eerste bericht

Stel het niet uit omdat je niet weet wat je moet zeggen. Eenvoudig en oprecht: ‘Ik hoor het net. Wat vind ik het erg van je vader. Ik ben er voor je, op elk uur.’ En nog iets: verplicht niet tot antwoorden. Voeg toe ‘je hoeft niet te reageren’ en je hebt een last weggenomen.

Gebaren die de afstand overbruggen

• Aanwezig zijn bij het virtuele afscheid. Is er een online gedenkpagina, laat dan je condoleance achter en steek een kaars aan: je vriend ziet jouw naam tussen wie meeleven, en dat is precies wat aanwezig zijn is.
• Iets tastbaars sturen: bloemen naar het uitvaartcentrum, een maaltijd aan huis die week, later een geschreven brief.
• Kort en vaak bellen wint van één lang gesprek. ‘Vijf minuutjes om te horen hoe het gaat’ is een herhaalbaar geschenk.
• De data onthouden. Noteer de sterfdag. Het jaar erop, wanneer iedereen het vergeten is, zegt jouw bericht: ik niet.

Wat niet helpt

• Verdwijnen uit schaamte omdat je laat bent. Laat is altijd beter dan nooit.
• Het gesprek naar je eigen verdriet toe trekken. Jij steunt; de rouw is van de ander.
• Onmogelijke bezoeken beloven. Liever één echt gebaar vandaag dan een groot plan dat er nooit komt.

Wanneer je wél kunt komen

Bezoek je later zijn stad, stel dan voor om samen naar de begraafplaats te gaan, of gewoon over de persoon te praten. Maanden later, wanneer niemand zijn naam nog noemt, is iemand die naar hem vraagt het grootste geschenk van allemaal.