Taziye defteri: cenaze evindeki masadan internete

Birçok cenaze evinin ve anma töreninin girişinde, üzerinde açık bir defter duran bir masa vardır. Gelen geçen birkaç satır bırakır: bir isim, bir anı, bir veda. O defter, cenazeden ailenin elinde kalan az sayıdaki şeyden biridir.

Ne işe yarar

O an, aile gelen herkesle ilgilenmeye yetişemez. Defter, söylemeye vakit kalmayanı saklar: kimin geldiğini, ne hissettiğini, o insandan hangi anıyı taşıdığını. Asıl değeri haftalar sonra ortaya çıkar; ev sessizliğe gömüldüğünde onu yeniden okumak, o günün sıcaklığını geri getirir.

İçine ne yazmalı

• Adınızı ve onu nereden tanıdığınızı: “Hasan, fabrikadan mesai arkadaşı”.
• Somut bir anı altın değerindedir: “Bana mesleği o öğretti ve en zor günümde arkamda durdu”.
• Sade bir veda: “Her şey için teşekkürler. Mekânın cennet olsun”.

Dijital hâli

Çevrimiçi taziye defteri özü korur, sınırları kaldırır:

• Gelemeyen de yazar: gurbetteki dost, hasta olan arkadaş, ülkenin öbür ucundaki kuzen.
• Acele yok. O gece, o hafta ya da yıl dönümünde yazılabilir. Defter hiç kapanmaz.
• Kaybolmaz. Ne nem, ne taşınma, ne kayıp koliler: sözler, onun hikâyesinin ve fotoğraflarının yanında sonsuza dek durur.
• Aile denetler. Her mesaj yayımlanmadan önce incelenir; böylece bu alan, cenaze evindeki masa kadar özenli kalır.

Bir öneri

Taziyeye gidip sonra çevrimiçi anma sayfasını bulursanız ikisine de yazın. Kâğıttaki o günündür; dijital olan uzun hatıranın. Aileyi ikisi de ısıtır.